São Nicolau (Cabo Verde)

Hij lacht en wenkt ons tijdens de
wandeltocht. De man met een stok
op zijn schouder. Achter zijn hut staat
een dakje van takken. Donkere bladeren
hangen als lapjes leer te drogen in de
zon. De geuren herken ik, van het houten
doosje bij mijn opa. De man gebaart ons
zijn bestaan. Hij plukt, hij droogt en hij
bundelt. Stok voor stok strijken zijn
vingers door de bladerrijen.
En wij maar denken dat tabak slecht is
voor je hart.

© bert van den helder

tobacco1

Dit bericht is geplaatst in Beeldend vers. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Protected by WP Anti Spam