De Beek

Ik loop een eindje met je mee,
zegt de beek.
Ze babbelt over dat gevallen blad
en de tak die brak.
Kletst over vele stenen
daar beneden.

Ik kan mijn pas hier niet versnellen.
Ze moet me zoveel meer vertellen
over sterven in de herfst.
Wanneer ik struikel over warme kleuren
en natte geuren in de grond,
smeek ik de beek te blijven.

Ze stopt en zwijgt.

Omarmt me als een deken
van het verstilde water.


© bert van den helder

Project Fototaal. Fotograaf biedt foto aan. Dichter schrijft er een vers bij.
Was te zien in de bibliotheek Bergen op Zoom tot eind mei 2018.

Foto: @Jos van Eekelen

Foto: @Jos van Eekelen

Over Bert

In 2008 heb ik voor de grap meegedaan aan een gedichten wedstrijd en ook nog bij de beste drie geëindigd. Sindsdien schrijf ik vooral light verse zonder diepere betekenis.
Dit bericht is geplaatst in Beeldend vers. Bookmark de permalink.

2 Reacties op De Beek

  1. Mary vd Helder schreef:

    mooi en spannend

  2. Peter schreef:

    Mooi gedicht, Bert. Goed gekeken, goed geschreven.
    Mag ik – als schrijfjuf – nog een suggestie doe voor de laatste zin?

    ‘Omarmt met met een deken van verstild water.’

    Dat ‘als’ vond ik een beetje uitleggerig. En met dat “van het verstilde water’ ontstaat er afstand, terwijl je juist zo lekker dichtbij aan het personificeren bent. In mijn suggestie zou zelfs het woord ‘van’ weg kunnen.

    Dat ‘als’ Vond ik een beetje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Protected by WP Anti Spam